ماجرای عقد اخوت پیامبر(ص) و امام علی

اسلام به عنوان یک دین حیات‌بخش و نشاط آفرین در جامعه انسانی، همیشه مسلمانان را به وحدت و محبت و بالاتر از آن، به اخوت و برادری دعوت و همگان را به صلح و همزیستی مسالمت‌آمیز فراخوانده است.

روز دوازدهم ماه رمضان المبارک در تقویم اسلامی مصادف با یک اتفاق و مراسم مهم است که از آن به “ایجاد عقد اخوت میان مسلمانان از سوی پیامبر(ص) یاد می‌شود. در آیه‌ای از قرآن کریم آمده است: انّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَهٌ فَأصْلِحُوا بَیْنَ اَخَوَیْکُمْ؛ مؤمنان، برادر یکدیگرند و میان دو برادر دینی، صلح و آشتی برقرار کنید.

ماجرا از چه قرار بود؟

پیامبراکرم(ص) از آغاز دعوت خود به دین الهی، به مسئله اخوت دینی عنایت ویژه‌ای داشتند و آن را نهادی مهم در از میان بردن کفر و شرک و ایجاد جامعه اسلامی می‌دانستند. به همین جهت پس از هجرت به مدینه منوره، در روز دوازدهم ماه مبارک رمضان سال اول قمری به امر پروردگار متعال، میان هر دو نفر از مهاجر و انصار را پیمان برادری بست و آن دو را برادران دینی یکدیگر نمود.

معمولاً افرادی که با هم تجانس داشته و از جهت افکار و اندیشه به هم نزدیک بوده و سابقه دوستی و رفاقت داشتند، رسماً برادر یکدیگر شدند. مثلاً ابوبکر با عمر، طلحه با زبیر، عثمان با عبدالرحمن، ابومسعود با ابوذر، سلمان با حذیفه، مقداد با عمار و همین طور سایر صحابه.

اما خود پیامبر(ص) در میان تمامی یاران و فامیلان و صحابه خویش کسی را شایسته برادری خویش ندید، جز علی بن ابی طالب(ع)و از آن پس، حضرت علی(ع) علاوه بر رابطه‌های گوناگون خویشاوندی و اسلامی با پیامبر(ص)، رسماً برادر دینی وی نیز محسوب گردید و فضیلتی بزرگ بر فضایلش افزوده شد.

زیرا علی(ع)، هم شأن و هم فکر پیامبر(ص) بود و آن حضرت درباره علی(ع) فرموده بود: أنت منی بمنزله هارون من موسی، الاّ انّه لا نبیّ بعدی؛ ای علی! تو در نزد من، به منزله هارون در نزد موسی(ع) هستی، مگر این که پس از من، پیامبری نخواهد آمد.

“ابن اثیر” در کتاب معروف “اسدالغابه” گفته: پیامبر(ص) دوبار میان خویش و علی(ع) عقد برادری بست و در هر دوبار به وی فرمود: أنت اخی فی الدنیا و الآخره.

خود حضرت علی(ع) نیز بارها فرمودند: من بنده خدا و برادر رسول خدا(ص) هستم. این جمله را پس از من، کسی ادّعا نخواهد کرد، مگر شخص دروغگو.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.