با بُرد بحرینی مقابل کره جنوبی مغرور نشویم

با سوت پایان زمان طولانی باقی نبود و ملی پوشان ایران می بایست حدود ۱۵ دقیقه توپ را خارج از هجده قدم نگه می داشتند و کره را در جبران گل خورده، ناکام می گذاشتند. حالا نوبت به بازی ای رسید که به هیچ عنوان در شان فوتبال ملی ایران نبود و البته از بازی […]

با سوت پایان زمان طولانی باقی نبود و ملی پوشان ایران می بایست حدود ۱۵ دقیقه توپ را خارج از هجده قدم نگه می داشتند و کره را در جبران گل خورده، ناکام می گذاشتند. حالا نوبت به بازی ای رسید که به هیچ عنوان در شان فوتبال ملی ایران نبود و البته از بازی تاریخی ایران- استرالیا تاکنون، سینه به سینه حفظ شده و اگرچه می توان آن را «بردِ بحرینی» نام نهاد؛ اما نسخه اصیلش دست خودمان است.

در این زمان تنها حدود پنج دقیقه رحمتی مصدوم شد و در همین حدود نیز به انحاء مختلف زمان تلف شد تا عملاً کره ای ها نتوانند کاری از پیش ببرند و با به صدا درآمدن سوت پایان بازی، ایران همچون میهمانش هفت امتیازی شود و با تفاضل گل کمتر در جایگاه دوم گروه قرار گرفت تا در صورت شکست ازبکستان در تهران، ایران برای نخستین بار به ساده ترین شکل ممکن بلیت سفر به برزیل را دریافت کند …

واقعیت آن است که دیروز با وجود بازی متفاوت قوچان نژاد و دژاگه و بازی قابل قبول نکونام که او را بازیکن برتر میدان کرد، تیم ملی دچار هیچ تحول اساسی نشده بود و اگر قرار بود بر اساس موقعیت ها و کلاس بازی، یک تیم برنده میدان باشد، این کره جنوبی بود که می بایست با سه امتیاز به سئول باز می گشت و با این استدلال کاملاً ساده می بایست به مدیریت فدراسیون و کادر فنی تیم ملی توصیه کرد تا ۲۴ آبان ماه حتی به قیمت لغو یک هفته از بازیهای لیگ، به در نظر گرفتن اردوی طولانی تر برای هماهنگی بیشتر تیم و رفع ضعف تاکتیکی به خصوص در خط حمله که موقعیت های معدودی در بازیهای اخیر خلق کرده بپردازند و حداقل یک تمام شجاع را در بازی با ازبکستان به نمایش بگذارند.

از اینها گذشته کادر فنی تیم ملی می بایست اندکی شجاعت نشان دهد و از ارائه یک بازی بسته و نتیجه گرایی را با ترس گره زده، اندکی فاصله بگیرد، هرچند بقای این کادر فنی به صعود تیم ملی به جام جهانی بسته است، حال چه تیم ملی همچون بیست دقیقه آخر بازی دیروز بازی کند، چه شبیه به بازی های هجومی که از این تیم ملی در گذشته سراغ داشتیم، ظاهر شود. پس تا دیر نشده و برای رسیدن به سه امتیاز کلیدی بازی با ازبک ها که ایران را در مسیر جام جهانی حسابی جلو خواهند انداخت، دستی به سر و روی این تیم دفاعی بکشیم که هنوز کوس پایان جنگ به صدا درنیامده است.

واقعیت این است که در بازی با کره اصول دفاعی و هجومی از سوی تیم ایران رعایت نشد، بازیکنان ایران هنوز هم بسیار کمتر از میانگین ۱۲کیلومتر بازیکنان بین المللی در زمین می دوند و کمتر در طول بازی بخصوص در نیمه اول شاهد پرس کردن بازیکنان کره ای بودیم، هافبک های تیم ایران قدرت حفظ توپ وبازیسازی را بسیار کمتر از رقیب وحتی نسل قبل تیم ملی به نمایش گذاشتند و در خط حمله نیز مهاجمان ما نتوانستند حمایت از یکدیگر در زمان حملات را به نمایش بگذارند بارها شاهد از دست رفتن موقعیتها بدلیل محاصره شدن دژاکه و وقوچان نژاد توسط مدافعین کره و عدم حضور مهاجمان دیگر ایرانی برای حمایت از همبازی خود بودیم.

تحلیل بازی دیشب نشان می دهد تیم ایران از نظر زمان حفظ توپ، تعداد پاسهای سالم، خلق موقعیتهای خطرناک و سرعت بازی بسیار پایین تر از کره بود و غیرت بازیکنان ایران که ناشی از حمایت بی دریغ تماشاگران بود در کنار چاشنی شانس و تیر دروازه عوامل ثبت این پیروزی بودند اما باید به یاد داشته باشیم که این عوامل همیشگی نیستند همانطور که اشتباه داوری که در بازی اول باعث پیروزی ما شد در بازی با لبنان و قطر اتفاق نیفتاد مشکل ایران در خطوط سه گانه و تاکتیک تیمی همانند بازی با ازبکستان، لبنان و قطر به قوت خود باقی است و در صورت حفظ این مشکل نمی توان به صعود تیم ایران زا این گروه نسبتا آسان مطمئن بود.

مهمترین دستاورد این پیروزی می تواند احیای روحیه واعتماد به نفس آسیب دیده تیم ملی و آشتی با افکارعمویم باشد که در بازیهای بعد با تلاش و دوندگی بیشتر منجر به صعود یاران به جام جهانی شود و نباید از این فرصت کم نظیر و مسیر کم فراز و نشیب برای رسیدن به بازیهای بزرگ به سادگی گذشت و باز هم حسرت خورد، چرا که اینک همه چیز برای پیش بودن فراهم است.

متن از بازتاب برگرفته شده است/ظهور۱۲

۲۶ مهر ۱۳۹۱ | پیوندک |
ارسال دیدگاه

*

code

KHAMENEI KHAMENEI